كمال ( 1297 ) احمد كمال‌پور ، در سال 1297 هجرى شمسى در مشهد ديده به جهان گشود ، تحصيلات خود را در مدرسه نظميهء شهر خود گذراند ، سيزده‌ساله بود كه پدر خود را از دست داد و سرپرستى او را دايىاش به عهده گرفت ، اما خود نيز ناگزير بود درآمدى براى تحصيل و معيشت دست و پا كند و در سال 1301 شاهنامه‌خوانى را وسيلهء كسب درآمد قرار داد ، بنابراين روزها به مدرسه رفت و شبها به شاهنامه‌خوانى پرداخت . كمال بىشك از استعداد و قريحهء شعر و شاعرى بهره داشت و شاهنامه‌خوانى زمينهء شاعرى او را آماده كرد و ذوق و توانايى شعر را در وى بيدار و تقويت ساخت . در آغاز زمزمه‌هايى را شروع نمود ، به تدريج شعرش قوّت و مايه گرفت و دايىاش كه شاعر و نقاش بود در تشويق و تقويت استعداد او نيز مؤثر بود . كمال‌پور كه در شعر تخلص كمال را برگزيد ، در آن هنگام كه شاعرى را تجربه مىكرد به انجمن ادبى سرگرد نگارنده راه يافت و ازآن‌پس به انجمن ادبى فرّخ پا گشود و در اين انجمن با غلامرضا قدسى آشنايى يافت و در سلك شاعران درآمد و محمود فرّخ در ارشاد و راهنمايى شعر او از عوامل مؤثر بود و سپس از استادان دكتر فياض ، دكتر رجايى ، و نويد بهره‌ها گرفت و به عنوان شاعرى توانا درآمد . كمال در سرودن انواع شعر تواناست ، بخصوص در قصيده‌سرايى مهارت و استادى دارد و اشعارش از انسجام و استحكام لفظ و لطف مضمون برخوردار مىباشد و در سال 1356 مجموعهء آيينهء كمال ، به كوشش محمد حسين ساكت ، در بزرگداشت او چاپ كرده است . اشعار زير نمونه‌هايى از نظم اوست :